سابقه و هدف: با توجه به اهمیت جدا کردن به موقع بیماران تحت تهویه مکانیکی از ونتیلاتور روشهای PSV, T-Piece, SIMV جهت پروسه جداسازی (weaning) در اولین فرصت مناسب که همراه با انتوباسیون مجدد بیمار نباشد مورد توجه قرار گرفت. این تحقیق بر روی بیماران بستری در بخش مراقبتهای ویژه بیمارستانهای امام حسین، طالقانی و لقمان تهران بین سالهای 1381-1379 صورت گرفت.مواد و روشها: پژوهش به صورت تجربی، تصادفی و مولتی سنتز روی 89 بیمار تحت تهویه مکانیکی صورت گرفت. ابتدا 75 بیمار که ضوابط وینینگ را پیدا نمودند به صورت تصادفی به سه گروه 25 تایی تقسیم و به کمک روشهای SIMV و T- Piece و PSV از دستگاه تهویه مصنوعی جدا گردیدند. 14 بیمار دیگر هم که در زمان مطالعه خارج از برنامه ریزی درمانی خود را اکستیوب کرده بودند در گروه چهارم (selfextubation) قرار گرفتند. کلیه بیماران تحت رژیم تغذیه ای یکسان قرار داشتند و پراکندگی بیماریهای همراه COPD، ایسکمیک قلبی، پر فشاری خون، بین گروهها مورد توجه قرار گرفت. انتوباسیون مجدد (Reintubation) به صورت لزوم انجام انتوباسیون مجدد و از سر گیری تهویه مکانیکی تا 72 ساعت پس از انجام اکستوباسیون و out come با مرخص شدن یا فوت در بخش ICU در نظر گرفته شد.  بعد از جمع آوری یافته ها با کمک نرم افزار SPSS و با آزمون آماری ANOVA مورد قضاوت قرار گرفت.یافته ها: PSV کمترین میزان موارد انتوباسیون مجدد را در مقایسه با دو روش دیگر دارد (P=0.008) و هرچه طول مدت تهویه مکانیکی کمتر باشد میزان فراوانی انتوباسیون مجدد کاهش می یابد (P<0.0001). وقوع انتوباسیون مجدد باعث افزایش طول مدت بستری و افزایش مرگ و میر در ICU می شود (p<0.0001) ولی روشهای متفاوت وینینگ بطور مستقل تاثیری روی out come بیماران ندارد.نتیجه گیری و توصیه ها: تنظیم پروتکلی واحد جهت انجام شروع به موقع پروسه وینینگ بیماران تحت تهویه مکانیکی در بخشهای ICU و استفاده از متد PSV به عنوان روش ارجح در مقایسه با SIMV, T-Piece توصیه می شود.

مقدمه گرانولومای ناشی از زخم حنجره به طور کلی پدیده نادری است که معمولا در اثر تحریک شیمیایی (Chemical irritation) ناشی از رفلاکس گاستر واز وفاژیال است. و گرانولومای به دنبال انتوباسیون به مراتب نادرتر است. شیوع این عارضه در خانم ها به مراتب بیشتر از آقایان و به نسبت 10 به یک می باشد. داشتن حنجره کوچک تر و ساختمان ظریف تر، حنجره زنان را به این ضایعه مستعدتر می کند. فاکتورهای موثر دیگر در ایجاد گرانولوما، بزرگی اندازه لوله و حرکت زیاد آن است. بزرگی بیش از اندازه دیامتر لوله امکان صدمه مخاطی را تشدید می کند. با وجود آن که به نظر می رسد هر قدر زمان انتوباسیون طولانی تر باشد، احتمال تشکیل کرانولوما بیشتر است ولی مطالعات مختلف نشان می دهد، ارتباط مستقیمی بین مدت زنان انتوباسیون و ایجاد گرانولوما وجود ندارد ...

لطفا برای مشاهده متن کامل این مقاله اینجا را کلیک کنید.

زمینه: در سالهای اخیر با پیشرفت روشهای درمان اورژانس تعداد موارد انتوباسیون تراشه در بخشهای اورژانس مراکز درمانی افزایش یافته است. بعلاوه با توجه به موارد مختلف آسیبهای نواحی حلق و حنجره ناشی از فشار بر عناصر حیاتی گردن در موارد جنایی و نیز خونریزیهای ارتفکتی در مرگهای احتقانی، تشخیص افتراقی انواع مختلف این ضایعات از اهمیت ویژه ای برخوردار است. هدف از مطالعه حاضر مشخص نمودن آسیب های ناشی از انتوباسیون و افتراق آنها از آرتفکتهای شایع در تشریح می باشد.روشها: در این مطالعه تحلیلی که در بخش مردان سالن تشریح پزشکی قانونی انجام شد یکصد جسد انتوبه شده و یکصد جسد انتوبه نشده (گروه شاهد) مورد مقایسه قرار گرفته، آسیبهای تروماتیک حاد ماکروسکوپیک نواحی دهان و حلق و حنجره ناشی از انتوباسیون اندوتراکئال اورژانس آنالیز شد.یافته ها: شایعترین اندیکاسیون انتوباسیون در این موارد کاهش سطح هوشیاری و از دست رفتن رفلکسهای محافظتی بوده است. ضایعات ناحیه لب و دهان در  31درصد موارد و ضایعات نواحی حلق و حنجره در 59 درصد موارد مشاهده گردید. شایعترین آسیب ساختمانی خونریزی داخل عضلات حنجره بود که 21 درصد کل موارد را تشکیل می داد. شکستگی استخوان هیوئید در 7درصد و شکستگی غضروف تیروئید در 10درصد موارد مشاهده گردید. نتیجه گیری: اختلاف توپوگرافیک محل شکستگی در انتوباسیون با موارد مرگ ناشی از فشار بر عناصر حیاتی گردن دارای تفاوت معنی دار بود.

لطفا برای مشاهده چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مقدمه: فشارخون شریانی و ضربان قلب به دنبال لارنگوسکوپی و انتوباسیون تراکیال افزایش می یابد. به این وضعیت پاسخ پرسور اطلاق شده است که ممکن است در حضور بیماری قلبی یا مغزی خطرناک باشد و استفاده از اقدامات پیشگیرانه برای کنترل آن را ضروری کند. پری اکسیژناسیون، به عنوان جز اصلی القای بیهوشی عمومی با توالی سریع، مانع ایجاد هیپوکسی شده و قادر است قبل از انتوباسیون آندوتراکیال باعث مهار پاسخ پرسور شود. این مطالعه به بررسی تاثیر پری اکسیژناسیون و مقایسه آن با تاثیر لیدوکایین بر پاسخ پرسور به انتوباسیون تراکیال می پردازد.روش ها: هفتاد و دو بیمار ASA I که قرار بود زیر بیهوشی عمومی و با انتوباسیون آندوتراکیال مورد جراحی الکتیو قرار گیرند مورد مطالعه قرار گرفتند. به بیماران به طور تصادفی آموخته شد تا به مدت پنج دقیقه از طریق یک ماسک اکسیژن 100 درصد یا هوا تنفس کنند. چهار دقیقه پس از گذاشتن ماسک، لیدوکایین یا نرمال سالین با عنوان پلاسبو تزریق و پس از یک دقیقه بیهوشی عمومی القا شد. پس از انتوباسیون، گاز استنشاقی در گروهی که هوا گرفته بودند به اکسیژن 100% تغییر داده شد. فشارخون و ضربان قلب در زمان های مختلف قبل و بعد از انتوباسیون اندازه گیری شد. تحلیل های آماری با استفاده از آزمون های پست هاک، کروسکال والیس اچ، فریدمن و کای دو انجام شد.نتایج: فشارخون و ضربان قلب در دقایق 1 و 2 پس از انتوباسیون آندوتراکیال به شکل معنی داری در گروه های دریافت کننده هوا افزایش یافت. ضربان قلب به طرز معنی داری در تمام گروه ها، به جز گروه اکسیژن + لیدوکایین در دقایق 1 و 2 پس از انتوباسیون افزایش یافت.نتیجه گیری: مطالعه حاضر به معرفی کاربردی جدید برای پری اکسیژناسیون می پردازد: مهار پاسخ پرسور به لارنگوسکوپی و انتوباسیون آندوتراکیال که با اثر لیدوکایین قابل مقایسه است. به علاوه، به نظر می رسد استفاده تلفیقی از پری اکسیژناسیون و لیدوکایین شیوه ایده آلی برای حمایت از اجزای پاسخ پرسور باشد.

اهداف: بیماری های قلبی - عروقی و به ویژه بیماری عروق کرونری دلیل اصلی مرگ و میر است و استفاده از جراحی پیوند عروق کرونر به عنوان یکی از موثرترین روش های درمانی محسوب می شود. با توجه به عوارض وجود لوله در داخل تراشه در زمان انتقال مددجو از اتاق عمل به بخش مراقبت های ویژه جراحی قلب، این تحقیق با هدف بررسی ارتباط بین طول مدت انتوباسیون با عوارض احتمالی بعد از CABG انجام شد.روش ها: با انجام مطالعه مقطعی، ششصد پرونده از 986 پرونده بیمارانی که در دو بیمارستان شهر تهران تحت عمل جراحی CABG قرار گرفته بودند، مورد بررسی دقیق قرار گرفت و ارتباط بین عوارض بعد از عمل (هشت عارضه) با طول مدت زمان انتوباسیون مطالعه شد. نتایج با استفاده از نرم افزار SPSS 11.5 و روش های آماری توصیفی و استنباطی آزمون t و ANOVA تجزیه و تحلیل شدند.یافته ها: میانگین سنی بیماران در این مطالعه 10.2+58.6 سال بود که اکثریت (73%) آنها مذکر بودند. حداقل مدت انتوباسیون 8.81 ساعت و حداکثر مدت انتوباسیون 24.75 ساعت بود.نتیجه گیری: بین طول مدت انتوباسیون با خونریزی بعد از عمل، بازگشت مجدد به اتاق عمل، نارسایی احتقانی قلب، ایست قلبی و افت فشار خون پس از پایدار شدن، همبستگی شدید وجود دارد.

مقدمه: هدف از این مطالعه مقایسه نمای ورودی حنجره در لارنگوسکوپ Airtraq و لارنگوسکوپ مکینتاش می باشد.مواد و روشها: این مطالعه از نوع مشاهده ای توصیفی می باشد که در بیماران بستری در بیمارستان شهدای عشایر که کاندید انجام جراحی عمومی تحت بیهوشی عمومی بودند، انجام شد و 275 نفر وارد مطالعه شدند. یک نفر متخصص بیهوشی با لارنگوسکوپی مکینتاش نمای مدخل گلوت را براساس معیار کورمک- لیهان بررسی و ثبت کرد و به دنبال آن توسط یک نفر متخصص بیهوشی دیگری که از مشاهده متخصص بیهوشی قبلی بی اطلاع بود با لارنگوسکوپ Airtraq نمای مدخل گلوت بررسی و ثبت شد.یافته ها: در این مطالعه میانگین سن افراد مورد مطالعه 8.89±30.6 سال (60-18) بود. میانگین25.3±10.22BMI  کیلوگرم بر متر مربع و مدت زمان انتوباسیون 6.92±28.3 ثانیه بود و با لارنگوسکوپ Airtraq درجه کورمک لیهان کاهش معنی داری را نشان داد (0.043=p). درجه کورمک لیهان با لارنگوسکوپ مکینتاش در 187 نفر (69.0%)I ، 56 نفر (21.3%)II ، 20 نفر (7.8%) III و 6 نفر (1.9%) IV بود و با لارنگوسکوپ Airtraq در 248 نفر (93.6%)I ، 16 نفر (5.2%) II ، 3 نفر (1.1%) III بود در مشاهده نمای حنجره با لارنگوسکوپ Airtraq در 194 نفر (73.0%) بهبودی و در 73 نفر (27.0%) عدم بهبودی دیده شد.نتیجه گیری: با توجه به بالا بودن میزان بهبودی در مشاهده نمای حنجره با لارنگوسکوپ Airtraq و کاهش درجه کورمک- لیهان و سهولت انتوباسیون، لارنگوسکوپ Airtraq در بیماران تحت عمل جراحی تحت بیهوشی عمومی الکتیو ابزاری ایمن و سودمند است.

مقدمه: انتوباسیون تراشه معمولا با یک داروی هیپنوتیک و یک شل کننده عضلانی انجام می شود. در مواردی که استفاده از بلوک نوروموسکولر کنتراندیکه بوده و با استفاده از شل کننده لازم نبوده ولی بهتر است بیمار انتوبه گردد می توان از یک داروی هیپنوتیک مانند نسدونال و یک مخدر مثل رمی فنتانیل استفاده کرد. ما در این مطالعه، میزان لازم برای رمی فنتانیل را همراه با تیوپنتال بدون استفاده از شل کننده عضلانی بررسی نموده بگونه ای که از لحاظ بالینی و پاسخ های کاردیوواسکولر قابل قبول باشد. روش کار: 96 بیمار را بعد از پریمدیکاسیون با میدازولام با میزان داخل وریدی 0.03mg/kg، به طور تصادفی به سه گروه III، II، I تقسیم کردیم که میزان دریافت رمی فنتانیل در آن ها به ترتیب 2-3-4mg/Kg بود. رمی فنتانیل در مدت 30 ثانیه به صورت داخل وریدی تجویز گردیده و بیهوشی با 5mg/kg نسدونال ایجاد می شد. انتوباسیون تراشه در چهار وضعیت (a) عالی، (b) رضایت بخش، (c) مناسب، (d) نامناسب بررسی می شد. اختلاف معنی داری از لحاظ آماری بین خصوصیات بیماران موجود نبود. نتایج: فشار خون سیستولیک و دیاستولیک و ضربان قلب بعد از اینداکشن کاهش قابل ملاحظه ای داشت که از لحاظ آماری معنادار بود (P<0.05). شرایط انتوباسیون از گروه I به II و III وضعیت بسیار خوبی داشت و معنادار بود (P<0.001). نتیجه گیری: رمی فنتانیل با میزان 4mg/Kg قبل از تجویز تیوپنتال در 87.5% موارد شرایط عالی از لحاظ انتوباسیون ایجاد می کند و از افزایش پاسخ های کاردیوواسکولار در زمان انتوباسیون جلوگیری می نماید.

زمینه و هدف: کرونا ویروس (COVID-19) نشان دهنده یک بحران بهداشت عمومی در ابعاد جهانی است که باعث مرگ و میر قابل توجه می شود. عوامل خطر متعددی برای شدت عفونت، عوارض و مرگ و میر COVID-19 وجوددارد. که یکی از آن ها گروه خونی است هدف از این مطالعه بررسی ارتباط بین گروه خون وابتلای به کووید 19 بود. روش بررسی: مطالعه ای مقطعی برروی 130 بیمار بستری در ICU بیمارستان شهدای تجریش از تاریخ شهریور ماه 1399 تا فروردین ماه 1400 صورت گرفت. تشخیص بیماران COVID-19 مثبت توسط آزمون واکنش زنجیره ای پلی مراز (PCR)، تایید گردید. گروه خونی آن ها، تعیین شد وسپس outcome بیماران را طی مدت زمان بستری از نظر بستری در ICU، follow کردیم. داده ها با استفاده از پرسشنامه جمع آوری و با استفاده از محاسبه Pearson correlation coefficient و تحلیل رگرسیون چندگانه گام به گام (stepwise multiple regression analysis)، تحلیل شد. نتایج براساس Fisher’, s exact test مشخص گردید. 05/0P< معنادار تلقی گردید. یافته ها: (1/%46)، 60 بیمار دارای گروه خونی A، (%20) 26 بیمار گروه خونی AB، (2/%9)12 بیمار گروه خونی B و (7/%24)32 بیمار گروه خونیO بودند. 55 بیمار(3/42%) زن و75 بیمار (7/57%) مرد بودند. میانگین سنی آنان 05/19±, 19/43 بود. در کل بدون در نظر گرفتن گروه خونی 1/43% از بیماران بستری اینتوبه شدند. تعداد موارد نیاز به اینتوبیشن در افراد با گروه خونی A مثبت بیشتر بود. کمترین میزان نیاز به اینتوبیشن در گروه خونی B منفی دیده شد. گروه خونی A مثبت (6/39%) و پس از آن AB منفی (3/33%) بیشترین میزان مرگ را داشتند. در حالی که در گروه خونی A منفی، B منفی، B مثبت و O منفی مرگ مشاهده نشد. نتیجه گیری: تعداد بیماران مبتلا به COVID-19 با گروه خونی A به طور قابل توجهی بیشتر بود (1/46%). شایع ترین گروه خونی در این بیماران A، و کمترین آن گروه خونی B بود. تعداد موارد نیاز به لوله گذاری در افراد با گروه خونی A مثبت بیشتر بود.